شب یلدا
بعضی نگران...پریشان...شادمان..گرد هم جمع شدند..
دوباره یلدا رسید....
جمع شدن های دور کرسی رسید...در دلشان همهمه ایست....سکوتشان یه دنیا حرف است...
ولی مگر لبخند کنار می رود؟
شب یلدا.....
غرق در چه کنم های فردا....
هریک می دهد یک ندا......
پاییز روبه پایان است...زمین با صدای خش خش و خرد شدن برگها وداع می کند....
کاش با صدای خش خش شکستن دلهایمان هم وداع میکرد......
زمستان را دیگر مجالی نیست....
پاییز رو به پایان است ..آری می دانم....
لحظه ها را دریاب...
دل به حافظ بسپار........شادی را در جای جای قلبت نگه دار....
تو هم ره توشه ای بردار...قدم در راه بی برگشت بگذار....
با اخوان هم سفر شو....برو....بین آیا آسمان هر کجا همین رنگ است؟
برخیز...بیاغاز...
مرا دیگر هراسی نیست......
از این سرما....غبار پاشیده بر دلها.........گذر تنداتند ثانیه ها...
آری...
بیا ما هم ره توشه ای برداریم و قدم در راه بی بر گشت بگذاریم..
در این یلدای بی فردا دل را آسوده به حافظ بسپاریم.....
(جرقه های یک قلب ۱۳ ساله)